აბანოთუბანი

აბანოთუბანი მტკვრის მარჯვენა სანაპიროზე, ნარიყალას ფერდობის ქვემოთ მდებარეობს. მისი სახელი აბანოებს უკავშირდება, მაგრამ დათვალიერება მხოლოდ ბანაობას არ ნიშნავს: აქ არქიტექტურა, ქუჩები და თბილისის ძველი ყოფა ერთმანეთს ერწყმის.

ბუნებრივად ცხელი მინერალური წყაროები უბნის ისტორიას განსაზღვრავს. ძველ თბილისში აბანო ჰიგიენის სივრცეც იყო და შეხვედრების, დასვენებისა და საუბრის ადგილიც.

თბილისის ცხელი წყაროების აღმოჩენას ვახტანგ გორგასლის ნადირობის ლეგენდა უკავშირებს. მიმინოსა და ხოხბის ამბავი ქალაქის კულტურული მეხსიერების ნაწილია და არა დადასტურებული ისტორიული მოვლენის ზუსტი აღწერა.

თბილისის აბანოებზე წერილობით ცნობებს იბნ ჰაუკალი, მარკო პოლო და სხვა მოგზაურები გვიტოვებენ. ალექსანდრე დიუმაც სტუმრობდა მათ. წყაროები ბანაობასთან ერთად ქალაქურ ურთიერთობებსა და ყოველდღიურ ყოფას გვაჩვენებს.

იოსებ გრიშაშვილმა ძველი თბილისის ყოფა, ხელოსნები და ქალაქური კულტურა შეისწავლა. მის ბიბლიოთეკა-სახლ-მუზეუმში წიგნებთან ერთად ისტორიული ფოტომასალაც ინახება. ეს უბნის ამბების დამოუკიდებლად გასაცნობი მიმართულებაა; მუზეუმის ვიზიტი ცალკე უნდა დაგეგმო.

აბანოს ქუჩიდან ლეღვთახევისკენ გასეირნება ან ბოტანიკურის ქუჩის მიმართულებით ასვლა შეგიძლია დაგეგმო. ჩანჩქერი, მეჩეთი და ბოტანიკური ბაღი აბანოების შენობებისგან ცალკე სანახაობებია; მოქმედი მისასვლელები წინასწარ გადაამოწმე.